 KRZYSZTOF KOSZARSKI (bramkarz), ur. 5 listopada 1959 r. w Stąporkowie. Wzrost 180 cm, waga 75 kg, wychowanek Górnika Łęczyca, później grał w Wiśle Płock.
JAN MAKOWIECKI (bramkarz), ur. 5 września 1954 r. w Zwoleniu. Wzrost 176 cm, waga 70 kg. Karierę rozpoczął w LZS Zwolenianka, następnie grał w klubach: Proch Pionki, RAKS Biała Podlaska.
RYSZARD MROZEK (obrońca), ur. 14 czerwca 1954 r. w Wałczu. Wychowanek Radomiaka, były kapitan zespołu. Wzrost 167 cm, waga 63 kg.
ARKADIUSZ SKONIECZNY (obrońca), ur. 27 listopada, 1956 roku w Wyszkowie. Wzrost 180 cm, waga 73 kg. Poprzednio występował w: Bugu Wyszków, Motorze Lublin i Lubliniance.
KRZYSZTOF JEROMIN (obrońca), ur. 5 lutego 1958 r. w Radomiu. Wzrost 180 cm, waga 74 kg. Wychowanek klubu.
MAREK SADOWSKI (obrońca), ur. 8 marca 1959 r. w Sławatyczem. Wzrosty 182 cm, waga 75 kg. Poprzednio grał w Lubliniance.
ANDRZEJ NIEDZIÓŁKA (pomocnik), ur. 10 października 1956 roku w Karczewie. Wzrost 178 cm, waga 73 kg. Poprzednio grał w Mazurze Karczew i Legii Warszawa.
PAWEŁ ZAWADZKI (pomocnik), ur. 31 października 1953 r. w Bydgoszczy. Wzrost 178 cm, waga 73 kg. Zaczynał w Zawiszy i Zachemie, później występował w łódzkim Widzewie. Kapitan zespołu.
MAREK WOJDASZKA (pomocnik), ur. 28 czerwca 1955 r. w Puławach. Wzrost 176 cm, waga 74 kg. Karierę piłkarską rozpoczynał w Wiśle Puławy.
SZYMON TRZASKOWSKI (pomocnik), ur. 21 października 1952 roku w Karczewie. Wzrost 180 cm, waga 76 kg. Po-przednio grał w klubach: Mazur Karczew, BKS Bydgoszcz i Wisła Płock
|
LESZEK ZGUTKA (pomocnik), ur. 2 stycznia 1956 r. w Radomiu. Wzrost 176 cm, waga 72 kg.
ZDZISŁAW DUTKA (pomocnik), ur. 28 listopada 1955 r. w Międzyrzeczu Wielkopolskim. Wzrost 178 cm, waga 78 kg. Poprzednio grał w klubach: Lechia Piechowice, Odra Wrocław i Śląsk Wrocław.
JANUSZ PIETRASIK (pomocnik), ur. 4 sierpnia 1959 r. w Radomiu. Wzrost 175 cm, waga 71 kg. Wychowanek klubu.
JANUSZ RYBAK (pomocnik), ur. 21 marca 1958 r. w Hrubieszowie. Wzrost 173 cm, waga 64 kg. Poprzednio grał w Unii Hrubieszów, Stali Stalowa Wola i Wiśle Puławy.
BERNARD BÓJEK (napastnik), ur. 14 września 1957 r. w Radomiu., Wzrost 178 cm, waga 76 kg. Karierę rozpoczynał w Wiśle Puławy.
MAREK OGORZAŁEK (napastnik), ur. 4 maja 1962 r. w Wierzbicy. Wzrost 172 cm, waga 69 kg. Wychowanek Orła Wierzbica
MIROSŁAW SAJEWICZ (napastnik), ur. 24 kwietnia 1956 r. w Przemyślu. Wzrost 182 cm, waga 72 kg. Dotychczas występował w: Ślęza Wrocław, Odra Wrocław, Włókniarz Pabianice, Widzew Łódź (z tą drużyną dwukrotnie zdobył tytuł mistrza Polski)
MIROSŁAW BANASZEK, ur. l lutego 1964 r. w Puławach. Wzrost 178 cm, waga 72 kg. Karierę rozpoczynał w Wiśle Puławy.
|
powiedział po zakończeniu rundy jesiennej prezes klubu Marian Telęga. Zrobimy wszystko, aby nie przegapić okazji awansu...
Zaczęło się od optymistycznego akcentu. Bezbramkowy remis w trudnym wyjazdowym meczu z Resovią pozwalał na utrzymanie przewagi. W tydzień później obfite opady śniegu nie pozwoliły na rozegranie kolejnego meczu z Włókniarzem Pabianice. Na pierwsze zwycięstwo trzeba było jednak czekać aż do 15 kwietnia, kiedy to na stadionie przy ul. Struga odbyły się 10-te II-ligowe derby Radomia. Lokalni rywale - Broń przez cały mecz stawiali opór liderowi i dopiero w ostatnich sekundach Janusz Pietrasik zdobył zwycięskiego gola. Kolejny mecz w wielkanocną sobotę przynosi zwycięstwo nad broniącym się przed spadkiem zespołem Błękitnych w Kielcach. A więc przewaga zaczyna powoli wzrastać.
Następne trzy spotkania kończą się wynikami remisowymi. Ta passa została dopiero przełamana w 23 kolejce pewnym zwycięstwe nad Iglopolem. Na 4 mecze przed zakończeniem rozgrywek, po zwycięstwie nad Rakowem w Częstochowie przewaga nad najgroźniejszymi rywalami wzrosła do 5 punktów. Tu i ówdzie zaczęły krążyć opinie, że rywale nie są zbytnio zainteresowani sprawą awansu.
TABELA KOŃCOWA 1983/84 r.
Niedziela 24 czerwca 1984 r. Ostatnia kolejka rozgrywek o mistrzostwo II ligi. Dla Radomiaka jest już wszystko jasne. Nic więc dziwnego, że tego dnia panował w Radomiu świąteczny nastrój. Zaczęło się od defilady nowokreowanych I-ligowców wokół stadionu. Prowadziła ją orkiestra zakładowa RZPS "Radoskór", za nią ze sztandarami RKS Radom - Paweł ZAWADZKI i Radomiaka - Ryszard MROZEK. Następnie sędziowie, drużyny gospodarzy i Stali Mielec, byli zawodnicy klubu, członkowie zarządu. Była to prawdziwa sztafeta pokoleń. Obok obecnej drużyny szli ci, którzy przed 30 i więcej lat temu tworzyli historię klubu: Aleksander i Marian CZACHOROWIE, Jerzy GNIEWEK, Józef GIBASZEWSKI, Ludwik ADAMCZYK, Zdzisław KLIM-KOWSKI, Tadeusz RUSINOWICZ, Józef WIĘCASZEK i Józef PACEK.
Raport o awansie piłkarzy do ekstraklasy złożył wicewojewodzie radomskiemu - Eugeniuszowi JĘDRZEJEWSKIEMU prezes Radomiaka - Marian TELĘGA. Z kolei wicewojewoda w imieniu władz polityczno-administracyjnych miasta i województwa złożył zawodnikom, trenerom i działaczom klubu serdeczne gratulacje oraz życzenia pomyślnych wyników w meczach z najlepszymi drużynami w kraju. Przez dłuższą chwilę trwało składanie gratulacji: od zakładu opiekuńczego, radomskiego OZPN-u, zespołu Stali Mielec i oczywiście kibiców. Nie zabrakło też gromkiego "Sto lat".
Euforia nie trwała zbyt długo. Pożegnalny, zwycięski mecz w II lidze, tradycyjny szampan i zawodnicy udali się na krótkie urlopy., 5 lipca pod dowództwem trenerów Józefa ANTONIAKA i Jura ZIELISSKIEGO rozpo-częła się operacja pod nazwą "pierwsza liga".
Jednym z akcentów wyróżniających 51 sezon ekstraklasy było to że najgłośniej w dniu premiery i zakończenia rozgrywek mówiło się o Radomiaku. Do wielkiego futbolu Radomiak wzdychał bezskutecznie , aż do 1984 roku to znaczy do chwili kiedy uzyskał prawo gry w najwyższej klasie rozgrywek. Zjednoczone wysiłki ludzi odpowiedzialnych za przyszłość Radomiaka ( z Ryszardem Antoniewiczem na czele) sprawiły że beniaminek rozgrywek został zasilony zawodnikami którzy przyszli z innych klubów. Akces do Radomiaka podpisali ciekawie zapowiadający się, o dobrych warunkach fizycznych Andrzej Szymanek z Górnika Zabrze, oraz wartościowy pomocnik, świetnie wyszkolony technicznie Adam Benesz ze Stali Stocznia Szczecin. W trakcie trwania rozgrywek dołączył Włodzimierz Andrzejewski z Broni Radom.
Radomiak wystartował znakomicie. W premierze wygrał z Bałtykiem Gdynia 3:0, w drugim występie zdobył dwa punkty w Łodzi dzięki zwycięskiej bramce Sajewicza i z czterema punktami bez straty gola otwierał ligową tabelę. W trzecim z kolei meczu ligowym przeciwnikiem Radomiaka było Zagłębie Sosnowiec. Tym razem jednak doświadczenie gości skutecznie oparło się bojowości beniaminka i remis pogodził obu rywali. Dopiero w czwartym występie, gdy piłkarzom Radomiaka przyszło wystąpić w dalekim Szczecinie przestało sprzyjać im szczęście. Ulegli wtedy świetnie spisującej się Pogoni 0:2, która zresztą dzięki temu została liderem. Potem przyszły remisy z Lechem, Legią, porażka z Ruchem w Chorzowie i Górnikiem w Zabrzu. Największą jednak niespodziankę sprawił Radomiak pokonując Widzew Łódz 1:0. Rundę jesienną Radomiak zakończył na wysokim 5 miejscu z dorobkiem 15 pkt.
Runda rewanżowa rozpoczęła się nawet udanie dla Radomiaka bowiem w pierwszym meczu "zieloni" wywalczyli cenny punkt na ciężkim terenie w Gdyni. Następny mecz przyniósł niespodziewaną porażkę na własnym boisku z ŁKS Łódz 0:2. Po tym meczu w drużynie coś pękło. Rozpoczął się marsz ku dołowi tabeli. Wokół tego meczu narosło sporo legend. Bezpośrednio po nim zaczęły pojawiać się różne domysły i plotki jakoby piłkarze sprzedali ten mecz. Pojawiły się podejrzenia że całą sprawę załatwił były piłkarz Radomiaka Jacek Gniewek grający wówczas w ŁKS. Wątpliwości budziła postawa niektórych zawodników Radomiaka w tym meczu, oraz sposób w jaki Łodzianie zdobyli obydwa gole.
Rozbita psychicznie drużyna przegrała kolejny mecz 1:2 z Zagłębiem Sosnowiec prowadząc 1:0 a tracąc bramki w 80 i 87 minucie. W meczu z Ruchem przy stanie 1:2 Benesz nie wykorzystał rzutu karnego.
W 23 kolejce ligowej Radomiak wreszcie odniósł pierwsze zwycięstwo na wiosnę wygrywając w Krakowie z Wisłą 2:0, a w 25 kolejce odczarował własne boisko wygrywając z GKS Katowice 2:0. Na 3 kolejki przed końcem rozgrywek sytuacja Radomiaka była bardzo trudna. Drużyna zajmowała 12 miejsce z 22 zdobytymi punktami.
Mecz z kroczącym ku tytułowi Górnikiem Zabrze był najlepszym meczem Radomiaka tej rundy. Zwłaszcza jego druga połowa. Przegrywający do przerwy 0:1 Radomiak walczył z taką zaciętością jak podczas jesiennych występów. "Zieloni" grali szybko, odważnie i bez kompleksów. Świetny mecz rozegrał Ryszard Mrozek. Kto wie czy nie najlepszy w całej swojej karierze. Mecz zakończył się remisem 1:1.
Mimo dramatycznego i rozpaczliwego finiszu Radomiak zajął 15 miejsce i został zdegradowany do II ligi. W ostatniej kolejce Radomiakowi nie pomogło nawet wygranie 5:1 nad Górnikiem Wałbrzych i razem z Wisłą Kraków pożegnał ekstraklasę z czym po dziś dzień rozczarowany Radom nie może się pogodzić.
